Cesarstwo Łacińskie
| Imperium Romaniae Łacińskie Cesarstwo Konstantynopola |
||||
|
||||
|
||||
| Język urzędowy | łacina, francuski | |||
| Język używany | grecki | |||
| Stolica | Konstantynopol | |||
| Typ państwa | monarchia | |||
| Ostatnia głowa państwa | cesarz Baldwin II de Courtenay | |||
| Data powstania | 1204 | |||
| Data likwidacji | 1261 | |||
 |
||||
Cesarstwo Łacińskie – państwo utworzone przez krzyżowców IV wyprawy krzyżowej, po zdobyciu Konstantynopola. Istniało w latach 1204–1261. Po upadku jego tereny wróciły do Cesarstwa Bizantyjskiego.
2 Powstanie
Po zdobyciu przez łacinników miasta Zadar w Dalmacji, co miało być zapłatą za zapewnienie transportu do Ziemi Świętej, z prośbą o pomoc dla swojego ojca zwrócił się syn obalonego cesarza bizantyjskiego Izaaka II Angelosa. W zamian obiecał przyszłą pomoc wojskową dla krzyżowców, wynagrodzenie oraz zniesienie schizmy wschodniej. W roku 1203 krzyżowcy oblegają Konstantynopol, który poddaje się i osadzają w nim Izaaka II. Rok później jednak nowy cesarz zostaje obalony, a łacinnicy wobec niewywiązania się Bizantyjczyków z obietnic jakie złożyli, zdobywają miasto i je łupią. W miejsce Cesarstwa Bizantyńskiego utworzone zostaje Cesarstwo Łacińskie. Pierwszym cesarzem został Baldwin I, hrabia Flandrii, koronowany 16 maja 1204 roku.
2 Upadek
Cesarstwo Łacińskie zgłaszało pretensje do wszystkich ziem będących pod kontrolą Cesarstwa Bizantyjskiego w momencie upadku Konstantynopola. Faktyczną władzę zwierzchnią sprawowało jednak tylko nad częścią tego obszaru, w tym państwami lennami (które przetrwały upadek Cesarstwa Łacińskiego): Księstwem Achai, Królestwem Tessaloniki, Księstwem Aten. Reszta pozostałości po Cesarstwie Bizantyjskim znalazła się pod kontrolą różnych, konkurujących ze sobą arystokratów bizantyjskich (Cesarstwo Nicejskie, Despotat Epiru, Cesarstwo Trapezuntu). Najsilniejsze z nich, Cesarstwo Nicejskie, podejmowało liczne próby odbicia Konstantynopola, zakończone sukcesem 25 lipca 1261 roku, kiedy to Michał VIII Paleolog zdobył Konstantynopol i usunął z tronu Baldwina II, ostatniego cesarza łacińskiego (jakkolwiek Baldwin II i jego spadkobiercy używali tego tytułu jeszcze przez ponad sto lat).