Konstytucja Japonii
Japonia |
|
To jest artykuł z cyklu: |
|
| Wikiprojekt · Portal · Kategoria · Zadanie |
Konstytucja Japonii (jap. 日本国憲法 Nihon-koku-kenpō?) - najważniejszy akt prawny (ustawa zasadnicza) Japonii, uchwalony w dniach 6-7 października 1946 przez Zgromadzenie Narodowe, składające się wówczas z Izby Parów (także zw. Izbą Lordów lub Izbą Arystokracji) i Izby Reprezentantów, zatwierdzony przez cesarza Hirohito 7 listopada 1946 i obowiązujący od 3 maja 1947 roku.
Konstytucja składa się z preambuły i 103 artykułów ujętych w 11 rozdziałach.
Konstytucja zapewnia parlamentarny system rządów, w którym dziedziczny monarcha jest „symbolem państwa i jedności narodu“[1] i sprawuje wyłącznie funkcję reprezentacyjną. Władza ustawodawcza należy do dwuizbowego Zgromadzenia Narodowego wybieranego w wyborach powszechnych; władzę wykonawczą pełni rząd z premierem na czele. Władza sądownicza należy do Sądu Najwyższego, 8 sądów wyższych oraz sądów okręgowych i rodzinnych.
Konstytucja Japonii ze względu na swój antymilitarystyczny charakter, wyrażający się w artykule 9., zgodnie z którym Japonia wyrzeka się prawa do wojny, nazywana bywa popularnie "pokojową konstytucją" lub "powojenną konstytucją". Powstała w czasie okupacji Japonii po II wojnie światowej i miała za zadanie zastąpić militarystyczną konstytucję Meiji, ustanawiając monarchię konstytucyjną zamiast monarchii absolutnej. Od momentu podpisania jej przez cesarza Hirohito (Shōwa) nie była nigdy zmieniana.
Nowa konstytucja po raz pierwszy dała prawa wyborcze kobietom, a z poddanych uczyniła obywateli.
Przypisy
- ↑ Konstytucja Japonii z 3 listopada 1946. Ambasada Japonii w Polsce. [dostęp 2009-12-27].